Poziomy homocysteiny w osoczu i śmiertelność u pacjentów z chorobą wieńcową ad 5

Szacowany czas przeżycia pacjentów z chorobą tętnic wieńcowych, zgodnie z poziomami całkowitej homocysteiny w osoczu. Na rysunku przedstawiono przewidywany czas przeżycia dla 55-letnich mężczyzn, byłych palaczy z chorobą trójnaczyniową, frakcją wyrzutową lewej komory o wartości 55 procent, poziomem kreatyniny 1,5 mg na decylitr (130 .mol na litr) i całkowitym poziomem cholesterolu 241 mg na decylitr (6,24 mmol na litr) na czterech różnych poziomach całkowitej homocysteiny. Krzywe przeżycia zostały oszacowane w stratyfikowanej analizie regresji Coxa. Po medianie 4,6 roku (zakres od 3,9 do 5,3) zmarło 53 mężczyzn (11,1 procent) i 11 kobiet (10,1 procent). Występowała silna, stopniowana zależność dawka-odpowiedź pomiędzy całkowitym poziomem homocysteiny a ogólną śmiertelnością. Po czterech latach śmiertelność według Kaplana-Meiera wynosiła 3,8% dla pacjentów z całkowitym poziomem homocysteiny poniżej 9 .mol na litr, 8,6% dla osób o poziomach 9 do 14,9 .mol na litr i 24,7% dla pacjentów z poziomami 15 .mol na litr litr lub więcej (P dla trendu <0,001). Wyraźna, stopniowa zależność dawka-odpowiedź była również widoczna na wykresie zależności o skorygowanym poziomie Cox (Figura 1).
Tabela 1. Tabela 1. Wskaźniki śmiertelności podczas mediany obserwacji 4,6 lat wśród 587 pacjentów z chorobą tętnic wieńcowych z angiograficznie potwierdzoną chorobą w 1991 lub 1992 roku, zgodnie ze zmiennymi prognostycznymi. Tabela pokazuje wyniki analiz regresji Coxa. Po skorygowaniu o płeć i wiek najsilniejszymi predykatorami śmiertelności były frakcja wyrzutowa lewej komory, całkowity poziom homocysteiny i poziom kreatyniny. Włączenie wszystkich tych czynników do tego samego modelu osłabiło siłę predykcyjną każdego z nich, ale wszystkie pozostały silne i znaczące. Całkowity poziom homocysteiny i poziom kreatyniny osłabiały wpływ drugiego na prognozowanie śmiertelności, natomiast miały mniejszy wpływ na związek między frakcją wyrzutową lewej komory a śmiertelnością. Frakcja wyrzutowa lewej komory łagodziła stosunek poziomów homocysteiny do umieralności bardziej niż zależność poziomu kreatyniny od śmiertelności.
Gdy w ostatecznym modelu wielowymiarowym uwzględniono inne potencjalne czynniki zakłócające (tabela 1), stosunek umieralności homocysteiny był nieco dalej osłabiony, w szczególności przez zastosowanie aspiryny, aw mniejszym stopniu przez terapię nadciśnieniową. Dodatkowe dostosowanie w przypadku zmiennych prognostycznych, takich jak obecność lub brak leczenia przy pomocy PTCA lub pomostowanie aortalno-wieńcowe, stosowanie leków, obecność lub brak niestabilnej dławicy piersiowej, historia w odniesieniu do zawału mięśnia sercowego i poziom kwasu moczowego miały minimalny wpływ, a te zmienne nie zostały uwzględnione w ostatecznym modelu.
Związek pomiędzy poziomem homocysteiny a umieralnością był również badany w różnych podgrupach. W tych analizach porównano śmiertelność wśród pacjentów z całkowitym poziomem homocysteiny wynoszącym co najmniej 15 .mol na litr do poziomu śmiertelności wśród pacjentów z niższymi poziomami. Wyższe całkowite poziomy homocysteiny były związane ze znacznym wzrostem umieralności u obu płci, w przypadku osób niepalących, zarówno u osób starszych (> 65 lat), jak iu młodszych (<65 lat), u osób z uprzednio przebytym zawałem mięśnia sercowego oraz u osób ze zmniejszoną frakcją wyrzutową (<50 procent) i frakcją wyrzutową normalną, u osób z prawidłowym stężeniem kreatyniny (<1,4 mg na decylitr [<120 .mol na litr]), a także w przypadku skierowania do późniejszego leczenia tętnicą wieńcową pomijać przeszczepy i leczonych zachowawczo [przypisy: buprenorfina, bimatoprost, polyporus ] [patrz też: endoproteza stawu biodrowego rodzaje, erytrocyty w cytologii, erytrol opinie ]