Utrata ciąży w zespole antyfosfolipidowym – możliwy mechanizm trombogenny czesc 4

Po każdym z tych zabiegów następowało płukanie w buforze zawierającym chlorek wapnia, po czym na komórki nałożono odwapnione normalne połączone osocze zawierające różne stężenia aneksyny V; komórki nabłonkowe monitorowano następnie pod kątem koagulacji, jak opisano powyżej. Ponadto, czasy krzepnięcia komórek nabłonka inkubowanych z rekombinowaną aneksyną II zawierającą osoczę w stężeniu 4 .g na mililitr (dostarczonym przez doktora Hajjara) porównywano z komórkami inkubowanymi z osoczem zawierającym aneksynę V w tym samym stężeniu i komórki inkubowano z kontrolą bufora HEPES. Analiza statystyczna
Analizy statystyczne przeprowadzono za pomocą dwustronnego testu t-Studenta (program InStat, Graphpad, San Diego, Kalifornia).
Wyniki
Wpływ przeciwciał antyfosfolipidowych na aneksynę V i koagulację plazmową w trofoblastach
Ryc. 1. Ryc. 1. Wpływ przeciwciał IgF przeciw fosfolipidom na aneksynę V i krzepnięcie osocza na trofoblastach. Hodowane trofoblasty (z linii komórkowej BeWo) hodowane do konfluencji były eksponowane na preparaty IgG (2 mg na mililitr) od trzech pacjentów i ich kontrole przez dwie godziny w temperaturze 4 ° C w celu hamowania recyklingu błon i pęcherzyków. Aneksynę V zdysocjowano następnie buforem zawierającym EGTA i zmierzono za pomocą testu immunologicznego. (Wszystkie testy wykonano czterokrotnie.)
Panel A pokazuje, że średni (. SE) poziom aneksyny V, wskazany przez poziomą linię i słupek błędu, był znacząco niższy po ekspozycji na antyfosfolipidowe IgG niż po ekspozycji na kontrolne IgG (0,37 . 0,02 vs. 0,85 . 0,12 ng na studzienkę). , P = 0,02).
Panel B pokazuje, w jaki sposób antyfosfolipidowe IgG wpływa na poziomy aneksyny V w pierwotnych hodowanych trofoblastach i trofoblastach BeWo. (Dane dotyczące tego pierwszego zostały znormalizowane dla stężenia DNA, a oba zestawy danych znormalizowano jako wartości procentowe wartości kontrolnych, tak że dwa typy komórek można było pokazać razem.) Poziomy aneksyny V na powierzchni obu typów trofoblastów były znacznie zmniejszone (P <0,001 dla obu).
Panel C pokazuje czas koagulacji osocza dodanego do trofoblastów BeWo wystawionych na działanie IgG od trzech pacjentów przez dwie godziny w 4 ° C, w porównaniu z kontrolami. W tych eksperymentach aneksyna V nie była oddzielona od komórek. Średni (. SE) czas krzepnięcia był istotnie krótszy w trofoblastach wystawionych na działanie antyfosfolipidów IgG niż w grupie kontrolnej (8,7 . 2,0 vs. 21,3 . 2,9 minuty, P = 0,02).
Badaliśmy wpływ antyfosfolipidowej IgG na poziomy aneksyny V związanej z powierzchnią komórek trofoblastów, stosując linię komórek trofoblastów BeWo. Stosując trzy różne przeciwciała antyfosfolipidowe IgG, które stosowaliśmy, ilość aneksyny V związanej z powierzchnią komórek trofoblastów była znacząco niższa niż w przypadku kontrolnej IgG, a redukcje były podobne (Figura 1A i Figura 1B). Następnie ustaliliśmy, czy te redukcje wystąpiły również w pierwotnych hodowanych trofoblastach łożyskowych (cytotrofoblastach). Gdy te trofoblasty inkubowano z antyfosfolipidową IgG, istniała znacznie mniejsza ilość aneksyny V, około 20 procent ilości stwierdzonej w trofoblastach inkubowanych z kontrolą IgG (Figura 1B).
Następnie zbadaliśmy, czy zmniejszenie ilości tego białka antykoagulacyjnego było związane ze skróceniem czasu krzepnięcia osocza wystawionego na działanie tych komórek
[hasła pokrewne: monoderma, alemtuzumab, ambrisentan ]
[podobne: dysplazja włóknista kości, dystymia leczenie, embolizacja naczyniaka ]