Utrata ciąży w zespole antyfosfolipidowym – możliwy mechanizm trombogenny ad 6

Gdy komórki były wstępnie traktowane EGTA, który dysocjuje aneksynę V na powierzchni komórki, nie było różnicy między wynikami uzyskanymi dla różnych przeciwciał. Panel B pokazuje, w jaki sposób dysocjacja i przywrócenie aneksyny V wpływa na koagulację osocza wystawionego na działanie komórek śródbłonka żył pępowinowych. Czas krzepnięcia w osoczu był znacznie krótszy po oddzieleniu aneksyny V od powierzchni komórek przez traktowanie samym EGTA w porównaniu z wapniem (średnia z ośmiu doświadczeń, 14,6 . 0,9 vs. 22,5 . 0,5 minuty; P <0,001). Po dodaniu egzogennej aneksyny V do hodowli zaobserwowano zależne od dawki wydłużenie koagulacji osocza. Różnica w czasie krzepnięcia między komórkami traktowanymi EGTA i komórkami traktowanymi wapniem była również znacząca, gdy dodano .g aneksyny V na mililitr (P <0,001).
Gdy komórki śródbłonka żyły pępowinowej nie traktowane antyfosfolipidową IgG inkubowano z króliczą poliklonalną IgG anty-aneksyną V, czas krzepnięcia osocza stosowanego do komórek był znacznie krótszy niż po inkubacji z antygenem IgG i leczeniu komórek nabłonka antynezyną. II IgG nie miało wpływu na czas krzepnięcia (Figura 3A). Ten krótszy czas krzepnięcia nie wystąpił w przypadku komórek, z których aneksyna V została po raz pierwszy zdysocjowana z EGTA (Figura 3A). Usunięcie aneksyny V z powierzchni śródbłonka przez preinkubację z EGTA znacznie zmniejszyło czas krzepnięcia (Figura 3A i Figura 3B). Ponadto dodanie egzogennej aneksyny V spowodowało zależne od dawki wydłużenie koagulacji w obu komórkach, których aneksyna V została usunięta przez traktowanie EGTA i kontrole, których aneksyna V została zachowana przez traktowanie buforem zawierającym wapń (Figura 3B). Przeciwnie, nie było różnicy w średnim (. SE) czasie krzepnięcia między komórkami nabłonka wystawionymi na działanie osocza zawierającego 4 .g aneksyny II na mililitr i kontrole eksponowane na sam bufor (19,5 . 0,6 vs. 19,8 . 0,2 minuty).
Dyskusja
Mechanizm utraty ciąż i zakrzepicy w zespole antyfosfolipid-przeciwciało pozostaje niejasny.1-6 W raporcie tym przedstawiamy dowody potencjalnie ważnego efektu protrombotycznego tych przeciwciał – zmniejszenie ilości silnego antyaglifującego białka aneksyny V na powierzchni trofoblastów łożyska i komórek śródbłonka naczyń. Ta redukcja koreluje z naszymi poprzednimi wynikami immunohistochemicznymi 10 i jest związana ze wzrostem szybkości koagulacji na powierzchni komórki. Stanowi to przeciwieństwo zjawiska antykoagulantu toczniowego obserwowanego w rutynowych badaniach koagulacji zależnych od fosfolipidów. Ponadto, nasze badania dowodzą, że endogenna aneksyna V, której funkcja fizjologiczna jest nieznana, pełni funkcję przeciwzakrzepową na granicy trofoblastów i komórek śródbłonka z krążącą krwią.
Kilka wniosków prowadzi do tych wniosków. Po pierwsze, zmniejszeniu poziomów aneksyny V indukowanej przez antyfosfolipidowe IgG towarzyszy skrócenie czasu krzepnięcia osocza. Po drugie, inkubowanie komórek śródbłonka żyły pępkowej poliklonalną króliczą anty-aneksyną V powoduje szybszą koagulację osocza niż poliklonalna IgG i poliklonalne przeciwciała przeciwko innej aneksynie na powierzchni śródbłonka, aneksynie II.
[przypisy: wdrożenia magento, dekstran, polyporus ]
[hasła pokrewne: cukrzyca typu lada, cysta naskórkowa, cystoskopia boli ]