Interferon Alfa-2b w połączeniu z cytarabiną w porównaniu z interferonem Alone w przewlekłej białaczce szpikowej ad

Dawka interferonu została zmniejszona o połowę, gdy liczba granulocytów spadła poniżej 1500 na milimetr sześcienny, liczba płytek krwi spadła poniżej 100 000 na milimetr sześcienny, lub w obu przypadkach; interferon przerwano, gdy liczba granulocytów spadła poniżej 1000 na milimetr sześcienny, liczba płytek krwi poniżej 50 000 na milimetr sześcienny, lub jedno i drugie. Pacjenci z grupy interferon-cytarabina otrzymali taki sam schemat indukcji, a dodatkowo po 2 tygodniach miesięczne cykle podskórnej cytarabiny w pojedynczej dawce dobowej wynoszącej 20 mg na metr kwadratowy przez 10 dni. Rozpoczęto każdy cykl cytarabiny, jeśli w czasie planowanego leczenia liczba białych krwinek przekraczała 3000 na milimetr sześcienny, a liczba płytek krwi przekraczała 100 000 na milimetr sześcienny. Cytarabinę przerwano, gdy liczba granulocytów spadła poniżej 1000 na milimetr sześcienny lub liczba płytek zmniejszyła się poniżej 50 000 na milimetr sześcienny. Jeśli nie uzyskano odpowiedniej kontroli hematologicznej, całkowitą dawkę cytarabiny można zwiększyć do 40 mg na dzień przez 15 dni każdego miesiąca. Cytarabinę przerwano, jeśli kariotypowanie w dwóch kolejnych okazjach ujawniło pełną odpowiedź cytogenetyczną. Podawanie interferonu było kontynuowane, o ile nie wystąpiły poważne niekorzystne skutki zdefiniowane przez Światową Organizację Zdrowia.15 Morfologię wykonano co tydzień w pierwszym miesiącu, a następnie co drugi tydzień. Interferon i cytarabina były podawane w domach pacjentów przez pielęgniarki.
Pacjenci w pełnej remisji hematologicznej po sześciu miesiącach nadal otrzymywali przypisane leczenie. Pacjenci z grupy interferonu, którzy nie mieli pełnej remisji hematologicznej, mogli otrzymywać cytarabinę po sześciu miesiącach. Jednakże, jeśli znaleziono pokrewnego dawcy, zaproponowano allogeniczny przeszczep szpiku kostnego, jeśli wiek i stan pacjenta były odpowiednie. Pacjenci otrzymujący interferon i cytarabinę, którzy nie byli w pełnej remisji hematologicznej, mogli przerwać leczenie lub rozważyć allograft tak szybko jak to możliwe. Autologiczną reinfuzję niezmanipulowanych komórek macierzystych można przeprowadzić po zastosowaniu wysokodawkowej chemioterapii, jeśli nie było odpowiedniego dawcy. Inni pacjenci, którzy nie byli w remisji po sześciu miesiącach otrzymali standardową doustną chemioterapię, głównie hydroksymocznik. Po 12 miesiącach leczenia te same możliwości były stosowane u pacjentów, którzy nie mieli przynajmniej częściowej odpowiedzi cytogenetycznej (ci z> 35% komórek pozytywnych pod względem chromosomu Philadelphia w metafazie).
Punkty końcowe
Punktami końcowymi były całkowite przeżycie, obecność odpowiedzi hematologicznej po 6 miesiącach i obecność odpowiedzi cytogenetycznej po 12 miesiącach. Odpowiedź hematologiczną oceniano sześć miesięcy po randomizacji. Kryteriami pełnej odpowiedzi hematologicznej były brak objawów związanych z chorobą i powiększenie śledziony w badaniu fizykalnym, liczba białych krwinek poniżej 10 000 na milimetr sześcienny i normalna liczba różnicowa (obecność niedojrzałych granulocytów o wartości od do 5% była również dopuszczalna ), liczba płytek krwi poniżej 350 000 na milimetr sześcienny i brak leczenia hydroksymocznikiem. Odpowiedzi cytogenetyczne określano zgodnie z odsetkiem komórek pozytywnych pod względem chromosomu Philadelphia w metafazie
[przypisy: teosyal, alprazolam, dekstran ]
[więcej w: demencja starcza agresja, dieta kopenhaska jadłospis pdf, dieta wrzodowa jadłospis ]